قربانی

امشب بر آستان جلال تو
 آشفته ام ز وسوسه الهام
 جانم از این تلاش به تنگ آمد
 ای شعر ... ای الهه خون آشام
 دیریست کان سروده خدایی را
 در گوش من به مهر نمی خوانی
 دانم که باز تشنه خون هستی
 اما ... بس است این همه قربانی
 خوش غافلی که از سر خود خواهی
 با بندهات به قهر چها کردی
 چون مهر خویش در دلش افکندی
 او را ز هر چه داشت جدا کردی
 دردا که تا بروی تو خندیدم
 در رنج من نشستی و کوشیدی
 اشکم چو رنگ خون شقایق شد
 آن را بجام
 کردی و نوشیدی
 چون نام خود بپای تو افکندم
 افکندیم به دامن دام ننگ
 آه ... ای الهه کیست که میکوبد
 آینه امید مرا بر سنگ ؟
 در عطر بوسه های گناه آلود
 رویای آتشین ترا دیدم
 همراه با نوای غمی شیرین
 در معبد سکوت تو رقصیدم
 اما... دریغ و درد که جز حسرت
 هرگز
 نبوده باده به جام من
 افسوس ... ای امید خزان دیده
 کو تاج پر شکوفه نام من ؟
 از من جز این دو دیده اشک آلود
 آخر بگو...چه مانده که بستانی ؟
 ای شعر ...ای الهه خون آشام
 دیگر بس است ... اینهمه قربانی

/ 0 نظر / 25 بازدید